Home » Als iemand in je omgeving hulp nodig heeft.

Als iemand in je omgeving hulp nodig heeft.

Je denkt dat een gezin uit jouw omgeving hulp nodig heeft van een coach of een therapeut. Hoe zeg je dan zoiets tegen de ouders? Je kunt natuuriijk niet, zomaar uit het niets, tegen iemand zeggen dat zij, volgens jou, nu maar eens de hulp van een coach of therapeut moet inschakelen. Daar zou je ruzie door kunnen krijgen. Wat kun je wel doen om iemand te helpen?

Fotosearch_k0945326.jpg

Een lastige situatie.

Is er in jouw omgeving een kind waar je je zorgen over maakt?  Misschien weet je dat de ouders van het kind door een moeilijke periode heen gaan en ben je bang dat het kind op het moment minder aandacht krijgt dan het nodig heeft. Misschien denk je dat er 'iets' met het kind is en denk je dat het onderzocht zou moeten worden of hulp nodig heeft.
Dat is een lastige situatie. Je voelt je betrokken en je maakt je oprecht zorgen, maar je wilt ook niemand voor het hoofd stoten of een ruzie veroorzaken.

Waarom zoeken mensen geen hulp?

Er zijn een heleboel redenen waarom ouders geen hulp zoeken voor hun kind, terwijl ze daar misschien  wel veel voordelen van zouden hebben.
Hieronder zal ik er een aantal opnoemen.

  • Soms denken mensen dat er toch niks aan te doen is. Hun kind is nou eenmaal heel onzeker. Dat is het altijd al geweest en dat zal ook wel altijd zo blijven. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Als een kind ergens echt last van heeft, dan kan er met hulp vaak wel degelijk iets aan gedaan worden. Je moet natuurlijk wel reëel blijven. Een kind dat nu zo onzeker is, dat het nauwelijks iets tegen een ander durft te zeggen, zal niet binnen een paar weken opeens graag in het middelpunt van de belangstelling staan en het hoogste woord voeren. Maar het is wel mogelijk stapjes vooruit te zetten. Eerst een keer, samen met papa of mama, iets tegen de juf of de buurvrouw zeggen en als dat lukt, dan durft het kind de volgende keer misschien wel alleen iets tegen de juf te zeggen. Zo kan de vaardigheid langzaam maar zeker opgebouwd worden. Het kind krijgt zo een stuk meer mogelijkheden om voor zichzelf op te komen en zal dus ook een stuk lekkerder in zijn vel komen te zitten. Dat maakt wel degelijk een groot verschil!
  • Een andere reden kan zijn dat het probleem te veel energie kost.  Als je veel zorgen hebt om je kind, omdat hij bijvoorbeeld vaak een driftbui krijgt en anderen dan pijn doet, geeft dat je als ouder veel spanning. Spanning kost ontzettend veel energie. Aan het eind van de dag plof je dan doodmoe op de bank.  Dan heb je simpelweg niet meer de energie om over je probleem na te denken. Laat staan dat je dan nog de puf hebt om een goede oplossing te verzinnen. 
  • Als het probleem groot is kan het ook lastig zijn om het grote plaatje voor ogen te houden. Als je kind vaak driftig is, denk je daar als ouder veel over na. Je probeert te voorkomen dat je kind driftig wordt, gaat situaties uit de weg waar je kind driftig van zou kunnen worden, etc. Zo blijft er geen tijd meer over om na te denken over het achterliggende probleem en over de structurele oplossing daarvoor. De ouders zijn namelijk al hun energie en tijd kwijt aan de gevolgen van het probleem onder controle houden.
  • Vaak ook weten mensen simpelweg niet dat het ook anders kan. Het is niet de bedoeling dat je elke dag bek af bent. Het hoort niet dat je kind zo verlegen is dat hij daar eenzaam van wordt. Geen vrije tijd voor jezelf hebben, omdat je zo veel voor je gezin moet zorgen is niet gewoon. Ruzies, spanning en stress  horen er ook niet bij. Soms zijn mensen 'vergeten' dat leven ook gewoon leuk en ontspannen kan zijn. En dat ze dat ook verdienen.  
Fotosearch_k4327518.jpg
  • Als een probleem al lange tijd bestaat kan het ook gebeuren dat ouders met hun kind meegroeien. Het lijkt dan net alsof het probleem los van het kind staat, omdat het zich alleen in de buitenwereld voordoet. Thuis gaat alles immers goed. Een goed voorbeeld is een jongetje dat veel moeite had met herrie en drukte. Zijn ouders hielden hem dan ook weg van plekken met veel mensen en lawaai. Dat zij nooit naar de kermis of het zwembad gingen was heel logisch voor dat gezin. Hun kind hield immers niet van zwemmen, dus gingen zij ook niet naar het zwembad. Toen het jongetje op school kwam was zijn gevoeligheid voor geluid echter wel een probleem. Wat hij ook duidelijk liet merken door andere kinderen te bijten en te slaan. De ouders vonden in eerste instantie dat het aan de drukte in de kleutergroep lag, thuis was er immers nooit een probleem.  Tijdens een gesprek kwamen we er echter samen achter dat de ouders eigenlijk wel heel veel rekening met hun zoontje moesten houden en daardoor veel leuke activiteiten voor hun gezin misliepen.
  • Soms speelt schaamte een rol. Mensen vinden dat ze het zelf hadden moeten kunnen oplossen en vinden het daardoor heel moeilijk om hulp te zoeken. Zonde natuurlijk! Iedereen is verschillend en wat voor de één makkelijk is en vanzelf gaat, is voor de ander een uitdaging. Ik had als puber heel veel moeite met het plannen van mijn huiswerk en het inpakken van mijn schooltas. Uit schaamte heb ik dat nooit aan iemand gezegd. Ik vond dat ik dat zelf moest kunnen. Ik gaf mezelf dan ook iedere keer weer op mijn kop als het me weer niet gelukt was om op tijd iets in te leveren of als ik de helft van mijn huiswerk weer eens thuis had laten liggen. Daar werd het leven echt niet leuker van! Achteraf is het zo ontzettend zonde dat ik daar toen geen hulp voor heb gevraagd. Ik had zo veel meer zelfvertrouwen en plezier kunnen hebben op de middelbare school.
  • Ook geld kan een rol spelen. Niet iedereen kan zich een aanvullende verzekering veroorloven. Ook is het niet voor iedereen duidelijk wat wel en niet vergoed wordt en zijn mensen bang voor nare verrassingen achteraf.
  • En soms hopen mensen dat het probleem vanzelf over zal gaan. "Als hij maar in groep 3 zit, dan zal hij wel rustiger worden." "Als we verhuizen dan zal ze in de nieuwe buurt wel vriendinnetjes kunnen maken." Misschien is het waar, maar misschien ook wel niet. Hoe waarschijnlijk is het dat een druk kind opeens rustig wordt? Hoe groot is de kans dat je verlegen dochter in een geheel nieuwe omgeving opeens wel op anderen durft af te stappen? 

 

 

child-929935_1280.jpg

Wat kun je doen om te helpen?


Het fijnste wat je voor iemand kunt doen is luisteren. Daar hebben mensen echt wat aan. Ze kunnen stoom afblazen en zich gehoord en gezien voelen. Als je luistert, accepteer dan ook wat de ander je vertelt. Je hoeft het er niet mee eens te zijn, maar wat de ander je vertelt is hoe hij het ervaart. Dus zeg niet: "ach, dat zal toch wel mee vallen" en ook niet "je had er toch wat aan kunnen doen". Ook al denk je dat het wel zo is. De ander ervaart het niet zo en kan dus niks met jouw meningen.
Je kunt wel meeleven. Je kunt zeggen dat het je heel zwaar lijkt om je zo'n zorgen te maken over je kind, of dat het je heel moeilijk lijkt om altijd rustig te blijven als je kind een driftbui heeft. Zo laat je zien dat je aan hun kant staat.

Is het contact tussen jullie zo goed, dat je het aandurft om professionele hulp voor te stellen, dan moet je de volgende drie dingen in gedachten houden:

  1. Iemand zal veel eerder geneigd zijn om hulp te zoeken als hij er de voordelen van ziet. Je kunt er dus over praten hoe fijn het zou zijn om voortaan weer met de kinderen naar een familiedag te kunnen, zonder dat je bang hoeft te zijn dat er ruzie komt. Of je kunt praten over de leuke dingen die zij  weer in de avond zouden kunnen doen, als het zou lukken om hun kind op tijd en rustig naar bed te laten gaan.
  2. Om te durven veranderen is zelfvertrouwen nodig. Spreek je dus uit. Laat de ander merken dat jij er vertrouwen in hebt dat het ze kan lukken. Wees daarbij wel eerlijk, geef alleen complimenten die je meent. Maar prijs hun doorzettingsvermogen, geduld of creativiteit en laat merken dat jij gelooft dat het ze met die goede eigenschappen gaat lukken om de situatie te veranderen.
  3. Het laatste wat nodig is om te veranderen, naast motivatie en zelfvertrouwen, is weten hoe je dat moet aanpakken. Ken je iemand die bij een coach of therapeut is geweest en daar goede ervaringen heeft gehad? Vertel daarover. Zo maak je de drempel zo laag mogelijk.

Wil iemand niet, of nog niet? Respecteer dat dan. Bij de beslissing om een coach of therapeut te zoeken ga je niet over één nacht ijs. Daar wil je goed over nadenken. Het is belangrijk dat je iemand vindt die je ook vertrouwt. Daar hebben mensen ruimte en tijd voor nodig.
Veel coaches en therapeuten bieden het eerste gesprek gratis aan. Zo kun je kijken of er een klik is. Hier kun je op wijzen als iemand overweegt om hulp in te schakelen. 
Verder kun je natuurlijk ook blijven informeren hoe het gaat, steunen en een luisterend oor bieden.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt.
Manon van Kreijl,
MVK Moment voor Kinderen

 

Vond je dit artikel interessant? Dan vind je dit misschien ook leuk om te lezen: